Feeds:
પોસ્ટો
ટિપ્પણીઓ

વરસાદ

વરસાદ

વરસાદ

Advertisements

ગઝલ

ગઝલ

ગઝલ

બચપણ ત્યાં દોડીને આવે

બચપણ ત્યાં દોડીને આવે

સાંજ

સાંજ પડી છે…
સમય કદાચ…. ૬.૩૦ અથવા ૭.૦૦
સૂર્યની અગ્નિ હવામાં વર્તાય છે…
વર્ષો પહેલાંની… મારી પ્રિયતમાના ગરમ શ્વાસ જેવી જ…
પણ અસર બન્નેની જુદી…
સામે દોડાદોડી કરતાં બાળકોનો કોલાહલ…
ગાડીની નીચે ડોકું નમાવી સુતેલું કુતરું..
હાથલારી પર બીડી ફૂંકતો કાળો મજુર…
પરસેવે રેબઝેબ જોગીંગ કરતો થાકેલો યુવાન..
હા હા હી હી ના ટોળામાં ઉભેલાં નવરાં કોલેજીયનો..
પડી રહેવાનાં વાંકે સામે ઉભેલું સુકાઇ ગયેલું વૃક્ષ…
ને સામે દુર દુર સુધી દેખાતો, ખારો… ફિક્કો… દરિયો…!!
કોઇપણ જાતની ખાસ વિશેષતા વગર બસ પડ્યો છે…
ઝીંક્યા કરે છે એનાં મોજાંને વારંવાર કિનારાની પાળી સાથે…
થાકેલો… નિરાશ… અને અસમર્થ હોય એમ…
દરિયો કોઇ વ્યક્તિ હોત… તો એને માથે હાથ મુકીને પુછી જોતે…
કેમ આટલો ઉદાસ છે…??
કોઇ કંઇ બોલ્યું તને…??
કંઇ થયું તારી સાથે..??
બોલને..!!
આમ ચુપચાપ કેટલીવાર સુધી બેસી રહેશે…??
સુખ દુઃખતો જીવનનો ક્રમ છે… ચાલ્યા કરે…!!
એમાં નાસીપાસ ન થવાય…
ને ક્ષિતીજ ને જોતાં જોતાં વિચારોમાં ડુબી ગયેલો હું…
મારી સાથે બેસેલાં મારાં પિતાના આ શબ્દોને સાંભળી ના શક્યો…!!
એમનો અવાજ આ કોલાહલ, ઉંઘ, ધુમાડો, થાક, ટોળાં, ખારાશ અને અગ્નિમાં કશેક ઓગળી રહ્યો હતો…
કદાચ હું ખુશ થાઉં એટલે જ અમે અહીં આવ્યા હતાં…
એક અકળ દબાણ મારા હ્યદયમાંથી પસાર થઇને આંખો સુધી આવે એ પહેલાં…
ગળે અટકીને બેઠું હતું…. ડુમો બનીને…
જે મને કંઇ બોલવા નથી દેતું…
લાલચોળ આંખ સાથે…
હું ફક્ત જોઇ શકું છું…
પેલા લાલ સુરજને…
જે કદાચ આજે મારી આંખમાં જ ડુબી જશે…
ને સામે દરિયો મૌન છે….મારી સાથે… મારી જેમજ…!!

© જયદીપ જવેરી

ગઝલ

ગઝલ

ગઝલ

ગઝલ

gazal

જીવન મારગ

જીવન મારગ

જીવન મારગ